Gedicht van de week

We blijven de internationale toer opgaan met een Italiaans gedicht van A. Cicuttini. Het gedicht werd binnengebracht door Emile Mennens. Hij heeft het Italiaanse gedicht naar het Nederlands vertaald en heeft dat naar onze mening prachtig gedaan.

 

 

 

Il sentiero

 

Il lungo cammino bordato di alti pioppi
Tra verdi praterie ci conduce al piccolo universo,
tanto caro un tempo. S’insinua nei ricordi
l’estile creatura che temeva le asprezze del salire,
le ondulazioni che cullano il paesello
dal romantico nome ‘Ruscello di stelle’.

Passeggiavi tra campi colorati e serenità
Era la meta; e come sulle dune,
prossime al mare,
il paesaggio dondola armonioso
tra boschetti e prati in attesa delle piogge
dal cielo nordico promesse ai fiori

Ci univa sempre il sole
Se in quel sentiero per mano ti tenevo:
con me oggi il silenzio e nell’ anima un gran peso,

rimorso di aver tardi compreso quale fosse nell’ affanno del respire
la tua disperata defesa della vita.

 

 door A.Cicuttini (1922-2013)
Ottobre 2004
Uit: Amelio Cicuttini,
Il naufrago;
L’Autore Libri Firenze

 

 

 

Het pad

 

Midden groene velden, leidt de lange weg ons
tussen hoge populieren naar die kleine plek,
die eens zo dierbaar voor ons was. In mijn gemoed verschijnt
het wezentje zo frêle, dat elke helling vreest,
de golven die het dorpje wiegen, met de naam
vol romantiek ‘Ruscello di stelle’, Sterrebeek.

In velden vol met bloemen zocht jij sereen rust;
en als op de duinen,
daarginder bij de zee,
ligt harmonieus het landschap, dat schommelt, heen en weer,
omringd door struik en weiden en wachtend op de komst
van regen, aan de bloemen door de noordenwind beloofd.

Steeds heeft de zon ons weer vereend,
als ik, op dat geliefde pad, jouw handen in de mijne hield:
thans ken ik enkel stilte; een zwaar gewicht drukt op mijn hart,

de spijt dat ik te laat begrepen heb
hoe je, in het hijgen van je borst,
Vol wanhoop voor je leven vocht.

 

 A .Cicuttini
Vertaling: Emile Mennes